W pracy z dziećmi trudności związane z odbieraniem i porządkowaniem bodźców mogą mieć bardzo różny przebieg. Jedno dziecko może źle znosić głośne dźwięki, inne reagować niepokojem na dotyk określonych materiałów, a jeszcze inne posiadać problem z utrzymaniem uwagi w trakcie czynności wymagających ruchu i jednoczesnego wykonywania poleceń. W takich wypadkach konstatuje się nie tylko i wyłącznie samą reakcję, ale również jej częstotliwość, okoliczności oraz wpływ na codzienne funkcjonowanie.
Terapia integracji sensorycznej odnosi się do sposobu, w jaki układ nerwowy odbiera, rozpoznaje i organizuje informacje płynące z ciała a także otoczenia. W praktyce istotne jest obserwowanie dziecka w trakcie różnorakich aktywności, ponieważ zachowanie w gabinecie może wyglądać inaczej niż w domu, przedszkolu czy szkole.
Podczas zajęć wykorzystywane są w głównej mierze ruch, zmiana pozycji ciała, ćwiczenia równoważne a także zadania angażujące dotyk i czucie głębokie. Wybieranie aktywności nie powinien być przypadkowy. Znaczenie ma między innymi wiek dziecka, jego sposobności ruchowe, sposób reagowania na bodźce oraz trudności zauważane w codziennych sytuacjach. W praktyce na prawdę bardzo często potrzebne są modyfikacje uprzednio przyjętych zaleceń, ponieważ reakcja na określone ćwiczenie może być inna, niż wynikałoby to z początkowej obserwacji. Zbyt duża liczba bodźców może utrudniać wykonanie zadania, w trakcie gdy zbyt prosty układ ćwiczeń nie daje możliwość właściwie oszacować określonej umiejętności. Dlatego przebieg pracy może podmieniać się wraz z obserwowanymi reakcjami.
Istotnym elementem jest też rozróżnienie problemów z przetwarzaniem bodźców od trudności wynikających z innych przyczyn. Nie każda niechęć do hałasu, kłopoty z koncentracją czy niezgrabność ruchowa oznaczają zaburzenia integracji sensorycznej. Podobne zachowania mogą pojawiać się między innymi przy zmęczeniu, trudnościach emocjonalnych, problemach ze wzrokiem albo słuchem, ograniczeniach ruchowych czy innych trudnościach rozwojowych. Z tego powodu sama obserwacja pojedynczego zachowania nie powinna stanowić podstawy do wyciągania daleko idących wniosków. W zależności od sytuacji bierze się pod uwagę informacje od rodziców i nauczycieli, obserwację dziecka oraz wyniki stosownie dobranych prób i badań. Takie podejście pozwala dużo lepiej określić, czego de facto dotyczy zauważana trudność.
Warto również zwrócić uwagę na to, że sposób funkcjonowania dziecka może przekształcać się zależnie od miejsca i sytuacji. Dziecko, które świetnie projektuje określone zadanie w trakcie spokojnych zajęć, może mieć z nim większy problem w kategorii, przy hałasie lub podczas jednoczesnego wykonywania kilku czynności. Z kolei zachowanie obserwowane w domu nie za każdym razem powtarza się w innych ustaleniach. W ocenie znaczenie mają więc dokładnie określone sytuacje, w których pojawia się trudność, oraz to, jakie oczekiwania stawia wtedy otoczenie. Terapia integracji sensorycznej jest jednym z podejść używanych przy określonych trudnościach w przetwarzaniu bodźców, natomiast jej zakres i sposób prowadzenia zależą od indywidualnej sytuacji dziecka. Zmianie mogą podlegać zarówno rodzaj ćwiczeń, jak i ich intensywność czy sposób organizacji zajęć, jeżeli obserwowane reakcje wskazują na taką potrzebę.
Sprawdź także informacje na ten temat tutaj: terapia integracji sensorycznej łódź.
Informacje na stronie mają charakter wyłącznie informacyjny i nie zastąpią porady lekarza.
[Publikacja sponsorowana]